para kay “Mabuti”

siya po iyon..click mo na lang para malamn mo kung saan ko nakuha ang balita..

Kung hindi pa ako magbubukas ng blog ko ay hindi ko pa malalaman na patay na pala ang isa sa mga pilipinong manunulat na hinahangaan ko at nagiging inspirasyon ko na rin para medyo maayos ang mga post na sinusulat ko dito. Noong nabasa ko ang pangalan ni Ms. Genoveva Edroza Matute na may kasamang taon, gulat ang aking nakamit. Hindi ko man siya kamag-anak o wala man kaming relasyon, naalala ko lang ang istorya niya tungkol kay “mabuti”..third year high school ako noong tinalakay namin iyon sa klase kaya naman ay medyo tanda ko pa. at bilang pag-galang at pakikiramay sa pagpanaw ng isang butihing nilalang ng pilipinas ay narito ang buod na ginawa ko noong third year na hinanap ko pa sa aming mahiwagang baul..^_^

Ang Buod ng Kwento ni Mabuti ni Genoveva Edroza Matute

Si Fe. Isang simpleng bata na sa murang edad ay naunawaan ang tunay na kahulugan ng buhay. Ang kagandahan at pait na naidudulot nito sa mundo. At ito ay dahil sa isang guro, isang ina, si “Mabuti” kung siya’y tawagin.

Isang takipsilim noon, sa isang tagong sulok ng isang silid-aklatan, nandoon, umiiyak at pilit nilulutas ng batang iyon ang kanyang pambata ring suliranin sa pamamagitan ng kanyang luha. Natagpuan siya ni Mabuti doon dahil doon din magtutungo si Mabuti upang lumuha din. Hinawakan niya ang kanyang musmos na kamay at ipinagtapat ng bata ang isang suliranin sa palagay niya ay siya nang pinakamabigat. Nakinig siya. Nakinig siya ng buong pagkaunawa.

Lumabas sila sa paaralan at tinanong ng bata kung ano ang suliranin na iiyakan din ng kanyang guro. Tumanggi ito at sinabing hindi para sa batang gaya niya ang problemang iyon at gusto niyang maging higit na mabuti ang buhay para sa kaniya.

Nabago ang pagtingin ng bata sa kanayang guro matapos ang pangyayaring iyon. Nagtaka siya sa problemang dala-dala nito kaya pilit niya itong hinulaan.

Nang matuklasan niya ito ay naghintay siya ng kahit kaunting pait sa kanyang mga sasabihin sa kanilang pag-aaral ngunit wala.

Sa kanilang pag-aaral sa gurong iyon, lagi nitong binabanggit ang kanayang tanging anak. Paulit-ulit. Ito ay anim na taong gulang at baling araw ay manggagamot ng may karamdaman.

“gaya ng kanyang ama..” Iyon ang nagpanginig sa kanyang mga labi at nagpatakas ng dugo sa kanyang mukha. Sabay sabi ng ang mga nakararanas lang ng lihim na kalungkutan ang maaaring makakilala ng mga lihim na kaligayahan.

Noon naramdaman ni Fe na sila ay iisa ni Mabuti dahil nadama niya na silang dalawa ay bahagi ng mga nilalang na nakararanas ng kalungkutan at nakakilala ng kaligayahan.

At ngayon, sa pagpanaw ng manggagamot na ama ng anak ni Mabuti, sa pagburol bito sa isang bahay na hindi tinitirhan ni Mabuti, naunawaan na ang lahat. Naunawaan na ni Fe.

Nawa’y maging ok ka po diyan sa feeling ni Bro. sana’y sa aking pagpanik sa liwanag kung sakali mang doon ako patutungo ay magkrus ang landas natin at malaman ko pa kung gaano ka kagaling..^_^